Mirriel - Forum Literackie

Dziś zdecydowanie na smutno. Setka bez tytułu i dedykacji. Nie zaskakuje.

Tchnienie gwiazdy

dla Odchodzącego

I oto mnie masz. Pijaną nieszczęściem i drżącą przed złowieszczym dzwonkiem telefonu. Mnie, która podobno byłam Twoją nadzieją na lepsze dni.
Przecież nikt nie mówił, że będzie łatwo, prawda? Założę czarną sukienkę utkaną z ciszy i smutku, przypnę łzawe kolczyki pereł i spojrzę w lustro z lękiem, że oto muszę pokazać światu całą swoją słabość.
Poczucie straty owija mnie jeszcze za życia, oplata smukłą szyję i odbiera prawo do tchu. Nie umiem walczyć ze świadomością, że zabierze mi też wszystkie świty i poranki. Może po prostu usiądę na granitowej płycie i uniosę głowę, spojrzę w gwiazdy i zanucę Ci kołysankę…?

Uwielbiam Twoje drabble, to w jaki sposób potrafisz zbudować ich klimat i nastrój nie zapominając o treści. Zmusiłaś mnie do powtórnego przeczytania i zastanowienia a to w moim przypadku nie zdarza się często. Do zarzucenia nie mam chyba nic, ale musiałoby być bardzo jaskrawe żebym zauważyła. Życzę weny

Faktycznie-smutno. Ale coś było w tym takiego, że nie dałam rady doczytać do końca, tylko prześlizgnęłam się wzrokiem. Odrzuciło mnie zdanie:

Hmmm...moze dlatego, że trochę za bardzo wydumane jak na drabble? Ta czarna suknia z ciszy i kolczyki z łez...wolę takie opisy w wierszach, jakoś tam mi bardziej pasują. Wydaje mi się po prostu, że do tak krótkiej formy dodwanie udziwnień tego typu zamazuje przekaz. A ten niewątpliwie dobry.
Ale kołysanka na samym końcu jest, że tak powiem, strzałem w 10

MC.

Tekst tak pracowitego komentatora, zasługuje na porządny komentarz. Niestety ja nie jestem w tym dobra.
Zgadzam się z MalaCzarna, że ta suknia i te kolczyki są zbyt patetyczne(?) i psują, wg mnie, cały tekst.
Ja nie jestem romantyczką i akceptuję takie historie tylko w bardzo prostej formie. Tutaj jest tych ckliwości o wiele za dużo. Np:

Myślę, że jestem w pewnej grupie odbiorców, których ten tekst odrzuci z tego właśnie powodu. Ja bym to uprościła.
Dziewczyna czeka na telefon i jest jej przykro, że nie dzwoni. Jest jej z tego powodu smutno. Myśli o samobójstwie, czy tam spędzeniu reszty życia w rozpaczy. Tak to zrozumiałam i wydaję mi się, że ta treść jest zbyt dosłowna, biorąc pod uwagę całą masę ozdobników.
Nie jest to temat, w którym czuję się pewnie.
Trudno mi ocenić, czy to jest dobre, czy nie. Nie ma błędów. Przy czytaniu udziela się klimat. Ale to nie jest tekst dla mnie. Myślę, że miłośnikom "gatunku" może się podobać.
Życzę wena:)
Miśki